Russels Lof

Kongur

IMG_9779

‘Ik ga even naar de paardjes’

Hoe vaak zal ik dat in de afgelopen acht jaar niet hebben gezegd? Alleen door overmacht (migraine) en een enkele vakantie was dat niet létterlijk iedere dag, maar toch wel zowat dagelijks en vaak ook meerdere keren per dag. En zo ging ik misschien wel 6000 keer ‘even naar de paardjes’, waarbij dat even meestal heus niet even was. ‘De paardjes’ waren ook wel ‘de jongens’ of ‘de mannen’; Fengur en Kongur, Fen en Kong, Fennepen en Kongelebong, Fendel en Kongie. Ondanks de zoete koosnaampjes twee stoere maar ook ongelooflijk lieve IJslandse senioren, die onafscheidelijk waren. Twee paardjes met een gouden karakter die samen een gouden duo vormden. Bijna acht jaar lang.

Fengur kocht ik als veulentje, ruim 32 jaar geleden, Kongur kwam bij mij toen hij 25 was. Dat was een zeer onbaatzuchtige beslissing van zijn eigenaresse Anna en medeverzorgster Sara die hem eigenlijk niet wilden missen, maar ook aanvoelden dat hij het bij Fen en mij heel goed zou hebben. Beter dan wat zij hem zelf zouden kunnen bieden op zijn oude dag. Namelijk: een passend en blijvend vriendje, grote weides en voldoende tijd voor de nodige zorg en aandacht.

Na een aantal verhuizingen en vertrekkende paardenvriendjes wilde ik voor Fengur ook een maatje voor het leven. Voor de rest van zijn leven. Een IJslandervriendje dat zou kunnen blijven tot het bittere eind.

En zo vonden we elkaar, eigenaars en paarden.

Op een ijzig koude decemberdag in 2011 was het zover. Begeleid door een hele delegatie kwam de Amsterdamse Kongur naar Friesland. Vol spanning keken wij mensen, kleumend in de scherpe oostenwind, naar de eerste kennismaking van onze paardjes. Konden wij wel zo mooi hebben bedacht dat ze moesten matchen, misschien dachten zij daar zelf wel heel anders over! Misschien zouden ze wel gaan knokken, achter elkaar aan jagen, elkaar lelijk uittesten? Maar niets van dat al. Het krachtvertoon beperkte zich tot een paar onmannelijke gilletjes waarna de vriendschap meteen in stijl, IJslands stoïcijns, werd beklonken. Rustig stonden ze naast elkaar te grazen, ‘de mannen’, alsof ze nooit anders hadden gedaan. En al gauw trokken ze zij aan zij de immens grote wei in en besloten dat het goed was.

En goed was het, bijna acht jaar lang. Het was goed, beter, best. 

Tot afgelopen zomer toen we afscheid moesten nemen van Fengur, een hartverscheurende gebeurtenis. Zowel om mijn lieve paardje na 32 jaar te zien sterven en in een trailer voor altijd te zien vertrekken, als ook om zijn trouwe vriendje daarna alleen te zien. In de weken die volgden heb ik geprobeerd de eenzaamheid op te vangen door dagelijks uren op de wei te zitten en met Kong te gaan wandelen. Maar ik was geen Fengur en ik was geen paard en ik was er ook nog eens veel meer uren op een dag niet dan wel. De komst van een lief klein vriendinnetje (shet Cora) was een lichtpuntje, maar geen levensvuur. Kongur werd steeds minder Kongur en kreeg steeds meer kwalen en kwaaltjes. De dierenarts kwam vaak, we gingen zelfs nog naar de kliniek maar steeds weer was er tegenslag. Zenuwpijn, was een laatste oordeel voor steeds erger wordende jeuk en pijn, maar misschien was het ook wel hartzeer. Kongur kreeg overduidelijk genoeg van alle polonaise aan zijn lijf, en wij wilden ook niet langer met hem sollen. Het was genoeg geweest. In goed overleg met elkaar, eigenaar, verzorger en dierenarts, besloten we dat we Kongur niet langer wilden kwellen en dat we hem moesten laten gaan. Zijn vriendje achterna.

Vlak voor kerst is Kongur geëuthanaseerd, hier op de wei voor huis. En hoewel ook weer ongelooflijk moeilijk en verdrietig, ging dat gelukkig even rustig en respectvol als bij Fengur, nog geen halfjaar eerder. 

Inmiddels zijn we een week of vijf verder en kon ik al zeker 70 keer niet meer ‘even naar de paardjes’ gaan. De gevleugelde woorden die zo prettig vertrouwd waren, en zoiets simpels en tegelijk zoiets bijzonders inhielden, sprak ik niet meer uit en zal ik nooit meer uitspreken.

En toch zal ik het blijven doen, hier, in mijn hoofd en hart, en samen met wie hen ook kende en liefhad. De jongens hebben mijn leven verrijkt en hebben gezorgd dat al die ‘even naar de paardjes toe’-keren nu herinneringen voor altijd zijn. Fijne, liefdevolle herinneringen aan twee prachtdieren die in de laatste fase van hun leven een hartverwarmend mooi duo vormden. Wat ben ik dankbaar dat ik voor ze mocht zorgen.

Filmpje van de krasse knarren (geluid uit!)
En een aantal foto’s van Kongur’s tijd bij mij en Fengur.

Sneeuwpaardjesdubbele regenboog

Dag lieve jongens!

Fengur (30 april 1987 – 8 augustus 2019)
Kongur (28 juni 1986 – 23 december 2019)

 

  1. Anoniem

    Natuurlijk is er verdriet, gemis …. meer dan logisch, Noortje ze hebben een prachtige leven gehad bij jullie, mooie herinneringen gemaakt in al die jaren, zeker de moeite waard om te koesteren. Sterkte en Kracht.. groet van Mo

  2. José

    Wat een prachtig eerbetoon voor Kong, genoten van de wiebelige video van Fen en Kong. En natuurlijk de prachtige foto’s van de jongens. Als wij weer eens bij jou zijn zal ik ze ook missen voor je huis. Nogmaals veel sterkte van iemand die zich zo in jou gevoelens kan verplaatsen. Gelukkig hebben we heel veel mooie ( ook gezamenlijke ) herinneringen aan onze lieve paarden. Liefs vanaf Texel,José

    • Haha ja, een wiebelige en lawaaiig die video, maar oh zo dierbaar. Net als al die herinneringen ja, en zeker ook de gezamenlijke en vooral ook dat diepe invoelen en er samen om kunnen lachen en huilen…

  3. Ach Noortje toch, ik kan me de leegte die ze achterlieten voorstellen en leef helemaal mee. Het is waar, het is een zegen zo’n lieve beesten gehad te hebben al die jaren. Je draagt de mooie herinneringen aan hen verder mee.
    Wat woon je daar toch mooi midden de natuur. Dat de natuur troost mag brengen.

      • Anoniem

        Hallo Noortje, ik ben normaal een stille bewonderaar van je mooie verhalen en foto’s :). Het resoneert altijd zo fijn met mijn gevoel, zo puur en helder. Ik heb een ijslander en weet hoe bijzonder het contact is. Ook al zijn ze niet dichtbij dat gevoel dat je deelt met ze draag je altijd met je mee. Ik begrijp het gemis dan ook zo goed. Warme groet em ik volg je graag verder! Myrna den Drijver

        • Wat fijn dat je het begrijpt Myrna, maar vooral ook dat je óók weet hoe bijzonder het contact met een eigen paard/ IJslander is. Geniet er maar extra intens van! En wat een lieve, sympathieke reactie van je over mijn blog, dat is een mooie stimulans voor me ermee door te gaan. Dankjewel en een warme groet terug!

  4. Wonderful photographs, Noortje. I did not translate your story but I can see from Eliza’s comment that you’ve lost them. I am so sorry. Your images are a celebration of their beauty.

  5. Karin Verbrugge

    Wat heb je veel prachtige herinneringen en mooie foto’s om op terug te kijken. Ik begrijp dat de paardjes een grote plek in jouw leven innamen. Afscheid is altijd moeilijk. Dat moet een leeg gevoel geven. Veel sterkte, Noortje!

  6. Anoniem

    Ik heb even gewacht met reageren na onze mailtjes v.v maar wil je toch nogmaals een troostrijk woordje
    meegeven.;-)
    Aan medeleven geen gebrek, Noortje gezien alle voorgaande reacties en lieve bloggers., vrienden en vriendinnen..
    Je bent een gezegend mens met al je talenten en een kanjer !!!
    Lgr.Helga

    • Lief van je Helga! Ja, dat doet echt goed dat medeleven (natuurlijk ook van de vele reacties buiten dit medium om). Ik mis de paardjes nog wel vreselijk en kan het soms nog steeds niet geloven dat ze er echt niet meer zijn. Tegelijk heb ik er ook vrede mee en koester ik de herinneringen.

  7. Het ligt intussen een paar maanden achter je, maar, jee, k*t, zeg. De tranen schieten zelfs mij in de ogen. En ik ken ze niet eens. Maar ja, het gevoel is wèl herkenbaar omdat ik zelf ook dierbare huisdieren verloor door ouderdom en ziekte.
    Prachtig, zoals ze samen rennen in je film, wat zul je ze missen.

    • Ja, ik mis ze enorm en het verdriet zit nog zo aan de oppervlakte. Maar jij kent het gemis en verdriet ook, dat is wel de keerzijde van (van) dieren houden he? Ik merk dat ik er ook steeds slechter tegen kan naarmate ik ouder word…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Vogeltuin gecombineerd met Fotografie

De vogels die onze tuin bezoeken en de insecten en bloemen die er leven en algemene fotografie

Eveline Lenderink

op mijn werk rust copyright, wil je een foto gebruiken mail mij dan via de contactpagina

Santiago the Shepherd

“It's the possibility of having a dream come true that makes life interesting.”

Sherry Felix - port4u

Artist, Photographer and Computer Tutor/Tech

Yemrev Kiekt

...vooral in de natuur, soms op een zijpad...

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

schrijfselsvanmij

kleine dingen die me zoal bezig houden

willy huisman

fotografeert & schrijft verhalen en gedichten

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Matroos Beek

Grensgevallen

jhoudephotography

Simply photography

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

It's all about light and shadows

fotografie Sjoukje

Er is zoveel moois te zien en het is geweldig om dat vast te leggen met mijn camera.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

pix & kardz

squeezing the moment, sharing the joy

Bente Haarstad Photography

This site is mainly about pictures, from the middle of Norway. Click a picture to read posts.

%d bloggers liken dit: